28 Eylül 2014 Pazar

BİR GÖLGENİN AŞK DÜŞÜMÜ

Ay ışığı vurmuş, bileklerinin narin yanlarına
Güneş bile değmemiş alnına, avucumun içi gibi.
O sessiz, ürkek gidişinin üstüne;
Ağıtlar yakılmış, yıkılmış tabular, gururlar ezilmiş topuklarda.

İçerimde ne kaldıysa senden geriye,
Bir çığlık gibi, sadece düştüler, rüyalarının orta yerine.
Sessizce gidişinin ardında, sessizce kaldım, her gece, hiç gün.
Bakma böyle sustuğuma,
Kalbim, başımı çatlatıyor her an.
İsmin, yüreğimin dağlarında yankılanıyor.
Kulaklarımı çınlatıyor.
Ve sevdamın ulakları, ayaklarıma dolanıyor.
Gittiğin yeri yollar dahi bilmiyor.

Oysa sen, giderken; ne de güzel uzanmıştı gölgen, yanıbaşıma.
O, kansız kara elin, ne güzel değmişti tenime...
Neyse.
Kendine dikkat et sevgili...
İçerimdeki hatıra katilleri senin peşinde...

                                     Patikli Süvari




Hiç yorum yok:

Yorum Gönder