27 Kasım 2011 Pazar

Ölülerin Çığlığı

adamın mabedinde derin bir sessizlik barınıyordu... öyle ki; bu güne dek, kurduğu tüm umut dolu cümleler ölmeye meylediyordu sanki... gözleri; dünyanın bütün sessizliklerini içinde hapsetmiş gibiydi...ve, öylesine acıydı ki; etrafta bu sessizlik silsilesini azad ettirecek cümleyi, sarf etmesine neden olacak hiç kimsenin olmaması... öyle acıydı ki; bir kenarda susup, eski yalnızlığını, kimsesizliğini, sevgisiz,sevgilisizliğini benimsemesi... öyle zordu ki...cıtı çıkmıyordu... her an, sevdiğine karşı inancını biraz daha yitiriyordu...öylesine acıyordu ki içi.. içinin acısından, uyku; adamın gözlerinden içeri girmeye korkuyordu...
günler geçti, 'O' sustu... melekler de öyle...artık; 'hiç' kimse, o saf sevginin sesini duyamıyordu...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder