27 Kasım 2011 Pazar

İNSAN

Tutmaz insan kendine verdiği sözü... söz verir hiç bıkmadan usanmadan, olur olmaz vakitlerde yeminler eder...bir daha der, bir daha asla... "söz"  der...dönüşü olmayan bir söz...

   ve... an gelir, şöyle bir göz ucuyla bakar önce. sonra döner sözünden, kişiliksizmiş gibi görünen bir zaman aralığında... affeder insan kendini, hiç kimseyi affetmediği kadar saf, hiç kimseyi anlayamadığı kadar anlamış bir biçimde affeder kendini... tövbe eder önce, sonra tövbe etmeye tövbe eder... affeder insan kendini... sever... hiç kimseyi sevmediği kadar saf, hiç kimseye duymadığı kadar güzel bir biçimde...

  bir başkasını affederse bu şekilde, anlarsa her durumda bir başkasını... bir başkasının verdiği, ardından döndüğü sözü kusursuz bir tebessümle karşıladığı, her baktığında içindeki asli temizliği görüyorsa, tıpkı kendinde gördüğü gibi her aynaya baktığında... tıpkı kendine duyduğu, o tanrısal
sevgi gibi, seviyorsa bir başkasını... ve buna bir isim bulamıyorsa, kendine duyduğu sevgiye bulamadığı gibi... hayatı boyunca, ilk defa "İNSAN" olmayı tatmış anlamına gelebilir bu.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder